Podejście oparte na stanie technicznym pozwala planować utrzymanie w oparciu o rzeczywiste zużycie środków trwałych, a nie o stałe odstępy czasu. Elementy, które działają prawidłowo, pozostają w eksploatacji dłużej. Prace utrzymaniowe są planowane wtedy, gdy istnieją ku temu uzasadnione przesłanki – co pozwala ograniczyć niepotrzebny czas postoju w warsztacie i zapewnić większą liczbę pojazdów gotowych do eksploatacji.

Przejście na strategie oparte na stanie technicznym pozwala jednocześnie rozwiązać dwa odrębne czynniki generujące koszty: eliminuje nadmierne utrzymanie elementów, które nadal działają prawidłowo, oraz zmniejsza częstotliwość napraw reaktywnych spowodowanych niewykrytymi awariami. Oba te efekty bezpośrednio przyczyniają się do obniżenia kosztów cyklu życia.

Ciągłe monitorowanie kluczowych podzespołów – łożysk, wózków, układów trakcyjnych, układów hamulcowych – pozwala na wykrycie nieprawidłowości na długo przed tym, zanim przerodzą się one w awarie. Daje to czas na zaplanowanie działań naprawczych, pozyskanie części oraz przydzielenie mocy produkcyjnych zajezdni bez zakłócania ruchu pociągów.

Operatorzy kolejowi coraz częściej zarządzają taborami o różnym wieku, pochodzących od różnych producentów i o zróżnicowanej konfiguracji. Centrum diagnostyczne TÜV Rheinland zapewnia spójną podstawę analityczną dla wszystkich typów pojazdów i technologii monitorowania – umożliwiając porównania na zasadzie „jak z jak” oraz podejmowanie decyzji dotyczących całego taboru.

Wszelkie zmiany w częstotliwościach przeglądów elementów mających wpływ na bezpieczeństwo, wynikające z działań w ramach CBM, wymagają uzasadnienia opartego na dowodach zgodnie z obowiązującymi ramami regulacyjnymi, w tym normą EN 50126 i dyrektywą UE 2016/797. TÜV Rheinland wspiera operatorów w przygotowywaniu dokumentacji i analiz bezpieczeństwa niezbędnych do poparcia tych decyzji przed krajowymi organami ds. bezpieczeństwa.

Pełna transformacja w zakresie CBM nie musi odbywać się w jednym etapie. TÜV Rheinland popiera podejście etapowe – począwszy od ukierunkowanego monitorowania komponentów odpowiedzialnych za największą liczbę awarii, poprzez ustalenie progów i wartości odniesienia, aż po stopniowe rozszerzanie zakresu działań. Każdy etap przynosi wymierne wyniki, zanim rozpocznie się kolejny.